سخنرانی در هیئت دانش‌آموزی

گاهی مخاطبان به خاطر شخص سخنران در هیئت حضور پیدا می‌کنند. به طوری که اگر سخنران مذکور در هیئت حضور پیدا نکند، مخاطبان هیئت هم به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش پیدا می‌کنند.

وجه های سخنرانی

1– جلسه‌داری

2- محتوادهی

جلسه‌داری

توان سخنران در حفظ نشاط جلسه، توجه حواس، جلوگیری از به حاشیه رفتن موضوع و شنوا نگه داشتن مخاطب است. جلسه‌داری در محافل میانسالان یا بزرگترها، کاری ساده است. چرا که فرد میانسال، شور نوجوانی را ندارد؛ پس آرام می‌نشیند و به سخن توجه می‌کند. آن انعطاف فکری نوجوان را ندارد و نظام ذهنی او تشکیل شده‌است. آن‌طور نیست که مثل نوجوان در کسب دانش جدید مشتاق باشد، در فعل و انفعالِ رد یا پدیرش یک موضوع استدلال کند، با دوستانش بحث کند و در دفاع از عقایدش کوتاه بیاید. همچنین نوجوان، هم متوجه ظاهر موضوع و هم محتوا است.

با این تفاسیر، سخنران باید بکوشد تا ظاهر کار، زنده بماند و پژمرده نشود.

در اینجا به مواردی اشاره خواهیم کرد که سخنران می‌تواندآنها به کار بگیرد تا در جلسه­داری خوب بدرخشد.

1- زبان بدن

زبان بدن، هر حرکتی در اندام‌های بدن است که آگاه یا ناآگاه انجام می‌پذیرند و تأثیر آن نیز برذهن مخاطب آگاهانه یا ناخودآگاه است. این حرکات، مفهوم سخن را در ذهن مخاطب تأیید می‌کنند، نفی می‌کنند، تشدید می‌کند و… . در نگاه زیباپسندانه و دقیق نوجوان، هر کنشی مورد توجه است. نوع لباس پوشیدن و آراستگی ظاهر از موارد بسیار مهم جلب توجهند. راه رفتن، لبخند زدن، حرکت دست، خارش اندام و… هر کدام معنی خاصی را به ذهن مخاطب القا می‌کنند که برای مباحث تخصصی می‌توان به کتاب­های این علم مراجعه کرد.

2- صدا

باید تُن آوای سخنران در مواقع تأیید، رد، خنثی بودن و…، متفاوت باشد. گاهی برای تأکید، صدا را بالا ببرد یا برای گذار سریع از یک قسمت، با صدای معمولی صحبت کند. سرعتِ صحبت او نیز بر ذهن مخاطب نوجوان مؤثر است. موضوعی کم­اهمیت را با سرعت سریع می‌گوید یا برای تأکید با سرعت کم سخن بگوید. تکرار نیز از عومل دیگر آوایی است. نشانۀ تأیید یا رد یک موضوع، ممکن است چندین بار تکرار باشد.

3- ایجاد پرسش و ابهام

سخنران در ابتدای کار پرسشی را مطرح می‌کند و مخاطب را در عطش شنیدن پاسخ قرار  می‌دهد یا گاهی، تفکری را در نظام فکری افراد بر می‌گزیند، آن را از زاویه‌ای دیگر مشاهده می‌کند یا در پی تصحیح دانشی غلط، از ابهام کمک می‌گیرد.

4- وعده دادن

سخنران مخاطب را وعده می‌دهد که اگر فلان موضوع را بشنود، بداند یا سؤالی را پاسخ دهد، هدیه‌ای تهیه کند یا به ‌گونه‌ای دیگر، نکتۀ مهم‌تری مطرح کند.

5- شروع با داستان، لطیفه، شعر یا خاطره

این روش بسیار رایج است. داستان‌های قرآنی یا دفاع مقدس، لطایف مرتبط یا اشعار مدحی یا اعجاب‌برانگیز مناسب هستند.

6- استفاده از روش شخص ثالث

سخنران در بحث خود، پرسشی را که ممکن است در ذهن مخاطب خطور کند، به صورت سوم شخص از خود می‌پرسد. «حاج‌آقا، مگه نمی‌گی که…؟»، جملۀ رایج سخنرانان در این روش است. می‌تواند برای تفهیم موضوع مثالی را از خارج وارد کند. «ان­شاءالله که بین جمع شما کسی نیست که…» یا «یک نفری در فلان کشور یا سیاره این گونه بود که…»، از ترفندهای معمول هنستند. در این روش، صمیمیت بین مخاطب و سخنران بیشتر می‌شود، احساس بیگانگی کاسته می‌شود و مخاطب خود را از آن موضوع تبرئه می‌کند و متوجه متوجه می‌شود که روی سخن سخنران با او نیست. به اصطلاحی به در می‌گوید که دیوار بشنود.

7- رفع کسالت

هنر سخنران این است که بازخورد جمعی را متوجه شود و در پی آن اقدام کند. کسالت مخاطب معمول است. اگر سخنران متوجه خستگی جمع شود، باید از روش‌هایی مانند داستان، شعر، لطیفه، خاطره، آوا یا صلوات استفاده کند یا می‌تواند از روش­هایی که در قبل گغته شد، استفاده کند.

7- جلب اعتماد

رفتار سخنران عامل مهم این موضوع است. برای مثال نوع نگاه او باید به گونه‌ای باشد که ارتباط چشمی با مخاطب برقرار شود یا مخاطب در برخورد با سخنران پیش یا پس از منبر صمیمیت را در برخورد احساس کند. اینکه سخنران به بازخوردهای سخن خود که از بین جمع شنیده می‌شوند یا ممکن است بعداً متوجه شود، پاسخ دهد و مشکل را برطرف کند، از عوامل مهم جلب اعتماد به شمار می‌رود. حتی زمان حضور سخنران نیز تأثیرگذار است. زود آمدن، دیر آمدن، ترک سریع مجلس، ماندن برای روضه یا مولودی، همراهی با جمع مخاطب در مراسم سینه‌زنی یا کف‌زنی، اختصاص وقت برای پاسخ به سؤالات شخصی مخاطبان، حضور او بر سر سفره و…د نیز از موارد جنبی قبل یا بعد از منبر هستند که موجب جلب اعتماد و توجه مخاطبان به سخنران به عنوان یک عامل جذب در هیئت دانش‌آموزی می‌شوند.

موارد دیگری نیز وجود دارند که می‌توان علم آنها را در کتاب‌ها جست‌وجو کرد.

محتوادهی

آنچه را در اینجا بیان خواهیم نمود، تنها نکاتی هستند که به جانب محتوا مربوطند. زیرا اصل محتوا، آن چیزی است که سخنران در هر موقعیت با توجه به نوع و جایگاه مراسم بیان خواهد نمود.

1- دانش‌آموز باید محتوا را بفهمد.

بدیهی است که باید در حد فهم مخاطب که در هیئت ما دانش‌آموز نوجوان است، سخن راند. سخنران باید ویژگی‌هایی را که از نوجوان ذکر کردیم، در نظر بگیرد، طبق آن بیندیشد و بر اسسا آن سخن بگوید.

2- محتوای سخنرانی، باید نیاز دانش‌آموز را برطرف کند.

گاهی سخن در باب نیازهای شناخته شدۀ دانش‌آموز است که آشنایی و آگاه شدنش ساده است اما وقتی که این نیاز، پنهان است، باید از نیاز شناخته شده سخن را آغاز کرد و تا رسیدن به نیاز واقعی آن را بسط داد.

3- محتوا باید هدفمند باشد.

موارد پیش در صورتی کارایی دارند و به هدف خواهند رسید که محتوا هدف داشته باشد. محتوای بی‌هدف، هر چند پرمغز، متناسب فهم باشد و نیاز دانش‌آموز را بر طرف کند، به هدف نیاز دارد. محتواهایی نظیر احترام به پدر و مادر، نماز اول وقت مدیریت خشم اگر در کنار هم محتوای یک سخنرانی باشند و از موارد قبل تهی نباشند، به این دلیل که کلی‌اند، بی‌هدف تلقی خواهند شد. ببهتر است در سخنرانی، موضوع، جزیی باشد و پیرامون آن موضوع جزیی اندیشید و آن محتوا را گسترش داد.

منظور ما این نیست که حتی یک اشارۀخارجی کوتاه را از محتوا حذف کنیم. بلکه باید موضوع، متمرکز باشد و آن را بتوان بسط داد.

سخنرانی دانش آموزیعملیات هیئتمحرمهیئت هفتگی

انصارانصارالمهدیانصارالمهدی های کشورانصاری هاجلسه داریدبیردبیرخانهدبیرخانه هیئت های انصارالمهدیدبیرخانه هیئت های انصارالمهدی کشورسخنرانیمحرمهیأتهیئت

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


+ 6 = 12